Ormanın kıyısında, büyük çamların arasında küçük bir ayı yaşardı. Sonbahar yaklaşınca bütün hayvanlar kışa hazırlanırdı. Sincap ceviz toplar, kirpi kuru yaprakları yuvasına taşır, tavşan son otları bir araya getirir, ayı da uzun kış uykusu için bol bol yemek yerdi. Fakat ayının aklı bu yıl hazırlıklardan çok eğlencedeydi. Ormanda her gün başka bir oyun vardı. Bir gün tavşan koşu yarışı düzenliyor, ertesi gün tilki saklambaç oynuyor, akşam olunca baykuş yıldızları anlatıyordu. Ayı hiçbirini kaçırmak istemiyordu.
Sabah erkenden kalkan ayı, gün boyu arkadaşlarının peşinden koşuyor, gece olunca da yuvasına dönmek yerine yeni bir eğlence arıyordu. Bir akşam tilki, kestanelerin pişirileceği küçük bir şölen hazırladı. Ayı, gözleri kapanmasına rağmen orada kaldı. Baykuş ona, “Gözlerin uyku istiyor gibi görünüyor.” dedi. Ayı hemen doğruldu. “Biraz daha dayanırım. Eğlence bitmeden uyumam!” diye karşılık verdi. O gece yuvasına vardığında ayaklarını bile zor sürüklüyordu.
Günler geçtikçe ayının göz kapakları ağırlaştı. Sabahları uyanmakta zorlanıyor, oyun sırasında sık sık esniyor, en sevdiği balı yerken bile keyifsiz görünüyordu. Tavşan bir gün, “Biraz dinlensen iyi olur.” dedi. Ayı başını salladı. “Şimdi uyursam bir şeyleri kaçırırım!” dedi. O akşam baykuş herkesi ay ışığında sessiz yürüyüşe çağırınca ayı yine katıldı. Fakat yürürken ayakları birbirine dolandı ve yumuşak yosunların üzerine oturuverdi.
Ertesi sabah sincap, ayıyı dere kenarında gördü. Ayı su içmek isterken başını neredeyse suya düşürüyordu. Sincap, “Bedenin sana bir şey söylüyor olabilir.” dedi. Ayı şaşırdı. “Beden konuşur mu?” diye sordu. Sincap gülümsedi. “Elbette. Esnemek, gözlerinin ağırlaşması, hareket etmek istememen ve çabucak yorulman… Bunların hepsi dinlenmeye ihtiyacın olduğunu anlatır.” Ayı ilk kez dikkatle kendini dinledi. Omuzlarının ağırlaştığını, bacaklarının isteksizce hareket ettiğini ve oyunlardan eskisi kadar zevk almadığını fark etti.
O gün kirpi, yapraklardan kocaman bir tepe yapmıştı. Bütün hayvanlar sırayla tepenin içine atlayacaktı. Ayı da gitmek üzereydi. Tam yuvasından çıkarken uzun uzun esnedi. Dizlerinin güçsüz olduğunu, gözlerinin kapandığını hissetti. Bir süre kapıda durdu. Sonra, “Her eğlenceye yetişmek zorunda değilim. Dinlenirsem başka günlerde daha neşeli oynayabilirim.” dedi. Yuvasına döndü, kuru yaprakların üzerine uzandı ve derin bir uykuya daldı.
Ayı birkaç gün boyunca oyunlara daha az katıldı, daha erken uyudu ve gün içinde dinlenmek için kendine zaman ayırdı. Çok geçmeden eski gücüne kavuştu. Tavşan onu görünce, “Bak, hiçbir şey kaçmadı. Yine birlikte oynayabiliriz.” dedi. Ayı gülümsedi. Artık yorulduğunda duruyor, acıktığında yemek yiyor, uykusu geldiğinde dinleniyordu. Kış bastırınca da zamanında yuvasına çekildi.
O günden sonra ormandaki hayvanlar ayının öğrendiği sözü sık sık hatırladı: Eğlenmek güzeldir, çalışmak da güzeldir; ama beden dinlenmek istediğinde onu dinlemek en doğru iştir.
